چگونه گلستان گوید کسی آن دلستانی را

رسید از غایت تیزی به گوش زهره آهنگش

چو بشنودم سماع او، نگردد کم، نخواهد شد

ز چشم ژاله اشک وز گوشم ناله چنگش

که گل با رنگ و بوی خود نموداری است از رنگش

لب شیرین آن دلبر در آغشته است پنداری

به آب چشمه حیوان شکر در پسته تنگش