چو بشنودم سماع او، نگردد کم، نخواهد شد

شبی از مجلس مستان برآمد ناله چنگش

رسید از غایت تیزی به گوش زهره آهنگش

ز چشم ژاله اشک وز گوشم ناله چنگش

چگونه گلستان گوید کسی آن دلستانی را

که گل با رنگ و بوی خود نموداری است از رنگش