پسته دهان که در سخن و خنده می شود

ترکی است یار من که نداند کس از گلش

او تندخو و بنده نه مرد تحملش

ز آن پسته پر شکر طبق روی چون گلش

پایان زلف جعد پریشان سرش ندید

چندانک دور کرد دل اندر تسلسلش