پایان زلف جعد پریشان سرش ندید

او تندخو و بنده نه مرد تحملش

پسته دهان که در سخن و خنده می شود

ز آن پسته پر شکر طبق روی چون گلش

چندانک دور کرد دل اندر تسلسلش

بی او ز زندگانی چون سیر گشته ام

ز آن جان خطاب می کنم اندر ترسلش