چندین هزار ترک تتاری نغوله را

چندانک دور کرد دل اندر تسلسلش

بی او ز زندگانی چون سیر گشته ام

ز آن جان خطاب می کنم اندر ترسلش

گیسو بریده بینی از آشوب کاکلش

آهوی جان بنده چراگاه خویش یافت

بر برگ گل چو مشک بیفشاند سنبلش