گدا چو از در حاتم رود به نانی خشک

اگر لب و دهن من به بوسه تر نکنی

بپرسش من مسکین کم از زبانی خشک؟

بر توانگر و درویش شکر کم گوید

به آب لطف تو نانم چو تر نشد کردم

همای وار قناعت به استخوانی خشک

ز خون دیده و سوز جگر چو مرغابی