من اگر هست و اگر نیست روا، می نگرم

من از آن توام و هر چه مرا هست توراست

روشن است این که به چشم تو، تو را می نگرم

خصم گوید که روا نیست نظر در رویش

تشنه ام، نیست شگفت ار طلبم آب حیوه

دردمندم، نه عجب گر به دوا می نگرم

نور حسنی ست در آن روی، بدان ملتفتم