تشنه ام، نیست شگفت ار طلبم آب حیوه

روشن است این که به چشم تو، تو را می نگرم

خصم گوید که روا نیست نظر در رویش

من اگر هست و اگر نیست روا، می نگرم

دردمندم، نه عجب گر به دوا می نگرم

نور حسنی ست در آن روی، بدان ملتفتم

من در آن آینه از بهر صفا می نگرم