مرا گر دولتی باشد که روزی با تو بنشینم

ز لبهای تو می نوشم، ز رخسار تو گل چینم

شبی در خلوت وصلت چو بخت خود همی خفتم

اگر اقبال بنهادی ز زانوی تو بالینم