مسلمان آن زمان گردد که گوید سیف فرغانی

تو با من کین بی مهری و با تو مهر بی کینم

نظر کردم به تو خوبان بیفتادند از چشمم

چو مه دیدم کجا ماند دگر پروای پروینم

که من بی وصل تو بی جان و بی عشق تو بی دینم

چنان افتاده عشقت شدم جانا که چون سعدی

«ز دستم بر نمی آید که یک دم بی تو بنشینم»