هان ای دل اشکسته گر دوست خوهد خود را

دست آن تو زربستان، حکم آن تو، در بشکن

در کفه میزانت کعبه چه بود؟ سنگی

ای قبله جان ز آن دل ناموس حجر بشکن

از بهر رضای او صدبار دگر بشکن

رو بر سر کوی او بنشین و به دست خود

پایی که همی بردت هر سو به سفر بشکن