گر نکند وصل تو درمان من

تا سر زلف تو ندیدم دگر

جمع نشد حال پریشان من

درد فراق تو هلاکم کند

بی لب خندان تو دایم چو آب

خون چکد از دیده گریان من

هست بلای دل من حسن تو