مرغ دل عاشق است آن که چو قصدش کنی

در تو عملها کند حزن به تقریر او

عشق جوان نورسید تا چو خرابات شد

خانقه دل که بود عقل کهن پیر او

زخم خوری چون هدف از پر بی تیر او

گر تو ندانی که چیست این همه نظم بدیع

دوست به حسن آیتی ست وین همه تفسیر او