زخم خوری چون هدف از پر بی تیر او

عشق جوان نورسید تا چو خرابات شد

خانقه دل که بود عقل کهن پیر او

مرغ دل عاشق است آن که چو قصدش کنی

گر تو ندانی که چیست این همه نظم بدیع

دوست به حسن آیتی ست وین همه تفسیر او

ورنه تو بیدار دل حال چو من خفته را