ز آن سیف می نیاید در کوی تو که دایم

بند تعلق خویش از یکدگر گشاده

عشق چو آتش تو از طبع بنده هر دم

همچون عصای موسی آب از حجر گشاده

در هر قدم ز کویت چاهی است سر گشاده