به بوسه ای چو رسیدی از آن دهان زنهار

تو از محبت او تا به کی فغان داری؟

چو عاشقان همه احوال خویش عرض کنند

تو نیز قصه خود بازگو، زبان داری!

ممیر کز لب لعلش غذای جان داری

چو دوست گفت سخن، گفت سیف فرغانی

حدیث یا شکر است آن که در دهان داری