صد گرفتار همچو من داری

تا نگفتی سخن ندانستم

که تو شیرین زبان دهن داری

تو بدان دام زلف و دانه خال

تو چنین چشم و ابروی فتان

بهر آشوب مرد و زن داری

زیر هر غمزه ای نمی دانم