تو چنین چشم و ابروی فتان

که تو شیرین زبان دهن داری

تو بدان دام زلف و دانه خال

صد گرفتار همچو من داری

بهر آشوب مرد و زن داری

زیر هر غمزه ای نمی دانم

که چه ترکان تیغ زن داری