شیرین از آنی ای جان کز تلخی غم خود

هر جا که رفت از آن پس چون زر ندید خواری

من با چنین ارادت در تو رسم به شرطی

کز بنده سعی باشد وز همت تو یاری

فرهادوار هر دم سوزی ز من برآری

ای خوب تر ز لیلی هرگز مده چو مجنون

دیوانه دلم را زین بند رستگاری