گل را نمی توانم کردن به دوست نسبت

فرهادوار هر دم سوزی ز من برآری

ای خوب تر ز لیلی هرگز مده چو مجنون

دیوانه دلم را زین بند رستگاری

ای گل به پیش جانان در پیش گل چو خاری

هر جا که سیف باشد بستان اوست رویش

«چون است حال بستان ای باد نوبهاری»