ای دل خام طمع آب برین آتش زن

می ندانم که چرا منتظر فردایی

بس که در آرزوی وصل تو چشمم بگریست

خواب را آب ببرد از حرم بینایی

چند بر خاک درش باد همی پیمایی

ذره گم شده ای در هوس خورشیدی

قطره خشک لبی در طلب دریایی