چند بر خاک درش باد همی پیمایی

بس که در آرزوی وصل تو چشمم بگریست

خواب را آب ببرد از حرم بینایی

ای دل خام طمع آب برین آتش زن

ذره گم شده ای در هوس خورشیدی

قطره خشک لبی در طلب دریایی

من از این در نروم ز آنک گروهی عشاق