من از این در نروم ز آنک گروهی عشاق

چند بر خاک درش باد همی پیمایی

ذره گم شده ای در هوس خورشیدی

قطره خشک لبی در طلب دریایی

روی معشوق بدیدند به ثابت رایی

بلبل از باغ چو بیرون نرود گل بیند

زاغ بر مزبله گردد چو بود هرجایی