روی معشوق بدیدند به ثابت رایی

ذره گم شده ای در هوس خورشیدی

قطره خشک لبی در طلب دریایی

من از این در نروم ز آنک گروهی عشاق

بلبل از باغ چو بیرون نرود گل بیند

زاغ بر مزبله گردد چو بود هرجایی

سیف فرغانی تا کی به تمنا گوید