سیف فرغانی تا کی به تمنا گوید

روی معشوق بدیدند به ثابت رایی

بلبل از باغ چو بیرون نرود گل بیند

زاغ بر مزبله گردد چو بود هرجایی

بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟