ببخشی دیده را صد نور اگر تو روی بنمایی

من مسکین بدین حضرت به صد اندیشه می آیم

ز بیم آنکه گویندم که حضرت را نمی شایی

اگر چه دیده مردم بماند خیره در رویت

تو از من نیستی غایب که اندر جان خیال تو

مرا در دل چو اندیشه است و در دیده چو بینایی

مرا با تو وصال ای جان میسر کی شود هرگز