بیخ برآور ازین و آن شجرت را

تا به نشان قبول مات رساند

بر سر تیر نیاز بند پرت را

رو قدم همت از دوکون برون نه

ورنه چو شاخ درخت از کف هر کس

سنگ خور ار میوه ای بود زهرت را

زنده شود مرده از مساس تو گر تو