تو در شهر تن مانده ای تنگ دل

چو بلبل که در بوستانی خوش است

سوی کوی جانان و جانهای پاک

اگر می روی کاروانی خوش است

ز دروازه بیرون جهانی خوش است

ز خودبگذری، بی خودی دولتی ست

مکان طی کنی، لا مکانی خوش است