که در خرگهی ترکمانی خوش است

کم از کژدم کور و مار کری

گرت عیش در خاکدانی خوش است

مگو اندرین خیمه بی ستون

هم از نیش زنبور شد تلخ کام

گر از شهد کس را دهانی خوش است

به عمری که مرگ است اندر قفاش