در وی که چو خرمنت بکوبند

در حسرت حال مردگان است

جایی ست که اندرو کسی را

نی راحت تن نه انس جان است

گردانه به که خری گران است،

بیدار درو نیافت بالش

کاین بستر از آن خفتگان است