همی درآید در سنگ اضطرار انگشت،

ز درد و حسرت عمری که بی تو رفت از دست

گزم به ناب ندامت هزار بار انگشت

به وقت تنگی هجرت چو پای دلها را

کنند دست دعا سوی آفتاب رخت

چنان که سوی مه عید روزه دار انگشت

سمندر آسا دستم نسوزد ار بنهم