با مه دولت قران کنی چو شرف یافت

پرتو خورشید بی زوال حقیقت

کرده طلوع از ورای سبع سماوات

اختر مسعود بی وبال حقیقت

کوکب جانت به اتصال حقیقت

تا چو زنانش به رنگ و بوی بود میل

مرد کجا باشد از رجال حقیقت؟