کوکب جانت به اتصال حقیقت

کرده طلوع از ورای سبع سماوات

اختر مسعود بی وبال حقیقت

با مه دولت قران کنی چو شرف یافت

تا چو زنانش به رنگ و بوی بود میل

مرد کجا باشد از رجال حقیقت؟

نیست شو از خویشتن که عرصه هستی