هستی تو چو زیت بسوزد گرت فتد

محتاج نیست شب که سیاهش کنی به زاج

مردانه گنده پیر جهان را طلاق ده

کز عشق بست با دل تو عقد ازدواج

بر دل شعاع عشق، چو مصباح در زجاج

ز اندوه او چو مشعله ماه روشن است

شمع دلت، که زنده به روغن بود سراج