شمع دلت، که زنده به روغن بود سراج

هستی تو چو زیت بسوزد گرت فتد

بر دل شعاع عشق، چو مصباح در زجاج

ز اندوه او چو مشعله ماه روشن است

مر فقر را امین نبود هیچ جاه جوی

چون تخت شه نشین نشود هیچ پیل عاج

گوید گلیم پوش گدا را کسی امیر؟