خلق آزرده مدار از خود و حق ناخشنود

هر که مانند خضرآب حیوه دین یافت

بهر دنیا بر او نیست سکندر محسود

ای که بر خلق حقت دست و ولایت داده ست

آتش اندر بنه خویش زدی ای ظالم

که به ظلم از دل درویش برآوردی دود

گرچه داری رخ چون آتش و اندام چو آب