آتش اندر بنه خویش زدی ای ظالم

بهر دنیا بر او نیست سکندر محسود

ای که بر خلق حقت دست و ولایت داده ست

خلق آزرده مدار از خود و حق ناخشنود

که به ظلم از دل درویش برآوردی دود

گرچه داری رخ چون آتش و اندام چو آب

زیر این خاک از آن آتش و آب افتد زود