آن دل که ز عشق گشت بیمار

با یوسف حسن تو نرستم

زین عشق چو گرگ آدمی خوار

چون جان به فنای تن نمیرد

چون کرد بنای آبگیری

بر خاک در تو اشک گل کار،

وقت است کنون که که رباید