وقت است کنون که که رباید

آن دل که ز عشق گشت بیمار

چون کرد بنای آبگیری

بر خاک در تو اشک گل کار،

رنگ رخ من ز روی دیوار

در دست غم تو من چو چنگم

و اسباب حیوه همچو او تار