گو سخت مزن که بگسلد تار

در دست غم تو من چو چنگم

و اسباب حیوه همچو او تار

چنگی غم تو ناخن جور

ای لعل تو شهد مستی انگیز

وی چشم تو مست مردم آزار

دریاب که تا تو آمدی، رفت