باغ را آب فزوده لب جوی از سبزه

خاصه این لحظه که صد ناله برآمد ز هزار

من چرا باشم خاموش چو بلبل؟ کاکنون

حسن رخسار گل افزود جمال گلزار

دم طاوس نموده سر شاخ از اشجار

ز آتش لاله علمدار شده دامن طور

شاخ چون جیب کلیم است محل انوار