من تو را گشته چو مه را کلف و گل را خار

باز سودای تو را زقه جان در چنگل

مرغ اندوه تو را دانه دل در منقار

تو مرا بوده چو دل را طرب و تن را جان

سپر افگندم در وصف کمان ابروت

بی زبان مانده ام همچو دهان سوفار

آدم آن روز همی گفت ثنای تو که بود