به نکته لعل تو می بارد از زبان گوهر

ایا نموده ز یاقوت درفشان گوهر

ترش نشینی گیرد همه جهان تلخی

سخن بگویی گردد شکرفشان گوهر

دل مرا که به باران فیض تو زنده است