آن معدن جمال که هستی تو گوهرش

نبود به هیچ باغ چو تو سرو میوه دار

باغ ار بهشت باشد و رضوان کدیورش

نه خارج و نه داخل عالم بود چو روح

فردا که نفخ صور اعادت خوهند کرد

مرده سری بر آورد از خاک محشرش

در بوته جحیم گدازند هر که را