مرده سری بر آورد از خاک محشرش

نه خارج و نه داخل عالم بود چو روح

آن معدن جمال که هستی تو گوهرش

فردا که نفخ صور اعادت خوهند کرد

در بوته جحیم گدازند هر که را

بی سکه غم تو بود جان چون زرش

پیوستگان عشق تو از خود بریده اند