گوهر چو آب صرف مکن در بهای خاک!

فرش سرایت اطلس چرخ است چون سزد

اینجا سریر قدر تو بر بوریای خاک!

ای داده بهر دنیی دون عمر خود به باد!

در جان تو چو آتش حرص است شعله ور

تن پروری به نان و به آب از برای خاک

در دور ما از آتش بیداد ظالمان