این سالخورده مادر اندوه زای خاک

آتش چو شاخ و برگ بسوزد درخت را

در تخم پروری نکند اقتضای خاک

خود شیر شادیی نرساند به کام تو

عبرت بسی نمود اگر جانت روشن است

آیینه مکدر عبرت نمای خاک

گویی زمان رسید که از هیضه قی کند