عقیق را زده لعل تو سنگ بر دندان

ایا نگار صدف سینه گهر دندان

نهفته دار رخ خویش را ز هر دیده

نگاه دار لب خویش را ز هر دندان

ز سعی و بخت نه دور است اگر شود نزدیک