نهفته دار رخ خویش را ز هر دیده

ایا نگار صدف سینه گهر دندان

عقیق را زده لعل تو سنگ بر دندان

نگاه دار لب خویش را ز هر دندان

ز سعی و بخت نه دور است اگر شود نزدیک

لب تو با دهنم چون به یکدگر دندان