که از لب تو به کامی رسد مگر دندان

اگر تو برق درافشان ندیده ای هرگز

بگیر آینه می خند و می نگر دندان

ز تنگی دهنت هیچ چیز ممکن نیست

چو خضر چشمه حیوان شده ست مورد او

چو از دهان تو کرده ست آبخور دندان

همی خورد جگرم را چو گوشت تا افتاد